Archief
Nieuwe webzijde! ( 23 juni 2008)
U ziet het goed! Na jarenlang achterstallig onderhoud is niet besloten om de site eens te gaan updaten, maar om voor de verandering de site te verwennen met een nieuwe lay-out. Wat schieten we hier nou mee op? Helemaal niets! Willen we veel bezoekers? Nee, dat
interesseert ons helemaal niets! Het is namelijk puur eigenbelang en we waren uitgekeken op de oude site. Per slot van rekening
zijn wij diegene die er het meest naar kijken en gebruik van maken.
2008 Is het 4e jaar dat wij ronddraaien in sv. Quercus. Inmiddels is er al één afgestudeerd, maar moet zijn diploma nog halen,
ook dat is Larenstein. Zijn er een aantal anderen bezig met afstuderen en laten we maar zeggen dat de overige goed op weg zijn om hun
diploma te halen. Dit betekend natuurlijk dat zo nu en dan de avonden minder lang duren en de boeken langer open blijven.
Ondanks deze
drukte zijn wij nog altijd niet weg te krijgen uit Sociëteit de Drie Haringen. Naast al de rumoerige avonden die we hier beleven hebben we
dit jaar voor het eerst een Winterport zonder Hans Snorremans ervaren. Dit was een doorslaand succes en de pistes en après ski van Frankrijk
werden heerlijk onveilig gemaakt.
Maar goed, genoeg serieus gepraat, tijd voor een liedje uit de oude doos:
College van negen tot vijf,
om twee uur kom ik pas aan kakken.
Drie uur weer lekker naar huis,
ik ben een lambal!
Ja lekker in bed uitbrakken.
Gebasseerd op een melodie van Guus Meeuwis (10 juni 2007):
Ik ben Harry en ik zit op de fiets,
het is Twee uur 's nachts en ik zie bijna niets.
Ik ben brak en ik kom uit de kroeg,
toen ik bedacht wat mijn moeder mij vroeg.
Ze zei tegen mij,
lieve schat
probeer het eens een keer in een ander gat.
Ze keek me aan met een guitige blik
dat kwam niet goed uit want ze is geen nicht.
Refrein:
Ik zoek een nicht
die kan zuigen tot het ochtendlicht,
ik zoek een nicht
met een extreem groot overgewicht.
Een kilo of 100 maakt mij niet uit,
als ik daarna over zijn vetrollen spuit.
Iik grijp hem vast bij zijn babyvet,
meteen daarna zakken wij door het bed!
De 28 februari legende
(3 maart 2007):
Sinds een lange tijd droom ik elke nacht hetzelfde. het is moeilijk te omschrijven, maar elke keer bevind ik me ineens in een veld van korte strengerige sliertjes die reiken tot mijn blote enkels. De einden van het geel-bruinige veld gaan op in nevel, een soort  dikke waas in een verre verte. Een plek die je nooit kunt bereiken.
De hemel is bedekt met dikke dampen van een gevaarlijke tint grijs van waarachter een zwak zonnetje probeert door te breken, iets wat hem al die tijd niet gelukt is. In de verte is er een soort groene schemer te zien van iets dat ik niet kan definiëren, het lijkt of ik al eeuwen aan het lopen ben naar dat object dat mijn nieuwsgierigheid doet branden.
Niets interesseert me meer. Ik moet erheen. Ik loop kilometer na kilometer maar het komt niet dichterbij, het wordt niet groter.
Onderweg ben ik twee dode bomen tegen gekomen waar een soort rare beangstigend gons omheen hing. een gigantische afstand verder kwam ik langs een pikzwart ding wat ik niet kon herkennen. Ik dacht dat ik een vierpotig dier hinkend ervan zag wegvluchten, maar ik had geen tijd om het te onderzoeken. Ik moest verder.
Sinds het voorwerp ging alles echter stukken langzamer, heel merkwaardig. Afgelopen nacht viel ik in slaap en stond ik ineens op zo'n tweehonderd meter afstand van die mysterieuze gloed. Overal waren van die rare diepe kraters waar die dikke groene walmen uit kwamen. Elke meter die ik liep was extreem koud en de volgende weer heel warm. Ik liep verder tot alles begon te golven en die beangstigende gons van de dode bomen opkwam en ik gek werd van mezelf. Deze weerzinwekkende minuut of tien was in één klap afgelopen toen er ineens een poort voor me verscheen.
Ik was nog nooit zo helder. Ik kon alles tegelijk denken zonder verward te raken. Ik keek voor me en daar stond hij. Onder die enorme massieve arc. Ab stond te bellen en toen ik hem begroetend een hand gaf keek hij me niet aan. Ik wachtte tot hij klaar was met het telefonisch regelen van blijkbaar iets belangrijks. Hoewel hij er heel nonchalant over deed. "Leonard", zei hij, "kom eens mee, ik wil je even wat vertellen." Gehorig liep ik achter ab aan die op een prachtige met koper versierde steen ging zitten en gebaarde dat ik naast hem plaats moest nemen. "Leonard, je hebt meer kans op dat chickie als je stopt met roken."
(
gebaseerd op een waargebeurd verhaal)
Foto's Wintersport 2006 (25 maart 2006):
Na ongeveer een maand is het eindelijk dan zover! De foto's van onze wintersport staan op de website! Enigzins gecensureerd, want we kunnen helaas niet alle funzige details aan jullie allemaal laten zien. Maar dat betekend niet dat er het grootste foto aantal tot nu toe bijgeplaatst is! Maar liefst 173 kiekjes kunnen je vanaf nu een dag bezig houden! Een top vakantie was het, zonder twijfel. Klik hier om de foto's te bezichtigen.
Foto's Zomervakantie 2005 ( 25 februari 2006):
En de foto's van de zomervakantie staan op de site!! Klik hier om de foto's te bekijken.
Ellen en de notorious kidnappers ( 29 januari 2006):
Het begon allemaal heel simpel. Thomas, Tobias en ik liepen naar huis na een intensief potje voetbal in de zaal van Larenstein. We vervolgden onze weg langs het spoor waar het klingelende geluid van een belletje van een jong poesje de koude nacht vulde. Het beestje liet zich daarna ook zien, maar we mochten niet in de buurt komen, een te groot gevaar vormden wij. ‘Naja, boeie, gewoon een straatkat’ dachten we, en liepen verder. Maar de kitten volgde ons, en bleef tussen de cirkels met stralen van respectievelijk één en vijf meter met ons als middelpunt. Ze rende stukjes, kroop door heggen, sprong over hekjes, rook aan interessant geurende onderdelen die de straat toebehoren om vervolgens interesse te verliezen, en zo nu en dan stopte ze om voor een korte periode speels te gaan liggen. We maakten rare, kataantrekkende geluidjes om onze kans het diertje te aaien te vergroten. Tevergeefs. Ze had een naam nodig besloten we, en namen als: Rhita; Marjan; Tiffany; Guusje; Nel; Meike; Astrid; Esmee; et cetera kwamen naar boven om de poes te passen, maar toen Tobias ‘Ellen’ noemde, was de knoop doorgehakt. Bijna aangekomen bij mijn huis, beklom Ellen nog een boom en we gingen naar binnen. Een onbewuste band die was gevormd en ons belette direct afscheid te nemen liet ons de deur nog even openhouden, waar het rinkelende poesje gehoor aan gaf. Nieuwsgierig kwam ze binnen, maar onbeangstigd. Het was voor ons een rare ervaring om een vreemde kat je huis binnen te laten, en overwogen hem er direct weer uit te schoppen, maar ze was de gang al door en we besloten de deur maar dicht te doen: ze kon nog wel even blijven. We settelden ons op de gemakkelijke plaatsen in mijn kamer, we zaten immers in de nasleep van twee uitputtende sport-uren. Ellen kwam binnen, onderzocht de kamer een tijdje, en liep de gang weer in. Er was nog kip over van het eten herinnerde ik me, en haalde enkele stukjes. We voerden Ellen ermee, die ondanks onze twijfels het eten verorberde als zoete koek (beeldspraak). Ze liep nog even rond, speelde met het snoer van mijn koptelefoon en viel in slaap op een plastic zak. Misschien was het dat we Ellen nog een keer wilden zien, misschien was het onze zucht naar avontuur dat we het belletje verwisselden met een briefje waarin de eigenaar werd opgeroepen contact met ons op te nemen (mijn emailadres stond er op), om bij het genot van een kopje thee het belletje van ons te terug te krijgen. Na enkele uren gezelligheid ging Thomas naar huis en was het ook tijd voor Ellen om de hort op te gaan. We zetten de poes buiten neer en gingen zelf ook op bed aan.
De volgende ochtend werd ik wakker met een nieuwe email betreffende een ‘kater’. Tot onze verbazing was deze niet van de eigenaar, maar van iemand die wakker werd van een miauwende inbreker, die geen idee had hoe het beest binnen is gekomen. Hij vermeldde ook dat hij Ellen wel wat te eten heeft gegeven, maar dat hij er niet kon blijven. “Natuurlijk niet!” zei ik, “als hij niet bij jullie hoort…” We schreven direct een mail terug met het hele verhaal en tot slot het verzoek de poes/kater buiten te zetten zodat zij/hij de terugtocht naar huis kon inzetten, katten kunnen dat namelijk. Maar in een antwoord op deze mail stond echter dat de door-Ellen-gewekte man het dierenasiel maar had gebeld, die hem ‘smiddags zou komen ophalen. Voordat het totaal uit de hand zou lopen belde ik hem op (hij had zijn nummer gelukkig achtergelaten in de mail, een wijze zet) om de rigoreuze ontwikkelingen een halt toe te roepen, maar hij was niet thuis zei hij, een andere huisgenoot zou het regelen. Ik kreeg het adres: één studentenhuis verder dan mijn eigen, en ging er meteen op af. Niemand thuis. Toen ik het een uur later nogmaals probeerde was er een meisje thuis die me vertelde dat de kat inmiddels is opgehaald en veilig in het asiel zat. “als de eigenaar om de kater geeft, haalt hij hem heus wel op”. Op dit exacte moment was de zaak finaal uit de hand gelopen. Toen ik vertelde waar ik haar had gevonden, zei het meisje dat daar er een studentenhuis was die ook zo’n kat had. Het mocht zo zijn dat ik mensen ken die daar wonen of er vaak komen. Ik belde een jongen op en vergeleek de Ellen met de kat die daar woont, het bleek om dezelfde te gaan. hij zei dat hij er die avond nog zou komen, en ik legde het hele verhaal uit. Hij zou het doorgeven.
Ik werd die avond gebeld door een blijkbaar ‘bezorgd’ en ‘boos’ meisje die in Ellens huis woont. Ze wilde het verhaal nog eens horen van de eerste hand. Ik vertelde het, en hoezeer het niet de bedoeling was om Ellen in het asiel te hebben. Ze zei het asiel te bellen, en ik wenste haar sterkte, en plezier met de kat. Het was een vriendelijk afscheid. Echter, toen ze me die avond nogmaals belde, was haar toon offensiever en stelde ze de retorische vraag hoe zielig men kan zijn. Ik werd beschuldigd van ‘catnapping’ en zeer onverantwoordelijk gedrag. Deze verandering in toon was volgens mij te wijten aan het gesprek wat ze eerder had gevoerd met het asiel die haar €25,- in rekening wilde brengen alleen al voor het vervoer met de dierenambulance. Ze vond dat dit bedrag voor onze kiezen moest komen. Ik legde uit dat wij totaal geen verantwoordelijkheid dragen in deze kwestie, gezien de absolute vrijwilligheid waarmee Ellen is meegelopen, en het de derde partij was die haar het asiel in heeft gestuurd. Maar ik was het er ook mee eens dat de eigenaars hier nog minder verantwoordelijkheid in dragen. Ik stelde voor om met afgezanten van de drie studentenhuizen bijeen te komen, op goede voet, om de zaak zonder omwegen in de communicatie te bespreken, ik zei bereid te zijn mee te betalen als er een goede overeenkomst wordt gesloten. Ze zou nog van zich laten horen, en dat is tot nu toe het laatste wat ik van haar gehoord heb.
Het laatste wat ik van de hele kwestie heb gehoord is de volgende aanname die de rondte doet in de vereniging waar het studentenhuis waar Ellen woont mee geaffilieerd is: “leden van onze ‘concurrerende’ vereniging (ik en Thomas zijn lid van deze vereniging, maar Tobias niet) hebben met “voorbedachte rade” een kat “ontvoerd” van een onzer huizen.” Maar volgens mij is deze roddel al in de hoogste kringen van onze verenigingen besproken en zijn verkeerde versies van dit verhaal er al geëlimineerd. Dus da’s goed.
De SDGL
Bezoekersteller ( 26 januari 2006):
Benieuwd naar het aantal bezoekers van jcdot.nl? Tegenwoordig kan je dit bekijken door onderaan deze beginpagina te klikken op het webstats4u icoontje!
Wintersport film 2005 (25 januari 2006):
Misschien is het een jaar geleden dat we op wintersport zijn geweeest, misschien is het geweest omdat Thomas niet op schoot met het in elkaar zitten. Misschien was het omdat er morgen een komeet land (huh), maarrrrrr dat mag de pret niet drukken dat er vanaf heden de mogelijkheid is om onze wintersport film van 2005 te downloaden, danwel online te bekijken! Om hem te kunnen bekijken moet je sowieso quicktime hebben, een link naar de download pagina, staat onder het kopje foto's. Als je hem download gaat het soepeler en dat werkt vaak beter. Maar online bekijken moet ook kunnen.
Met al deze temperaturen en wintersport video's krijg ik zin in de bestemming van dit jaar: Les Sybelles!
Nieuwe Wallpaper (19 januari 2006):
Na een dagje studeren even ontspannen zitten photoshoppen. Vervolgens kwam er zowaar een D.o.T. Wallpaper uit! Klik hier om de wallpaper te downloaden (ook te vinden onder het menu foto's).
Foto's Prunus Trekken Online ( 15 januari 2006):
Zoals gewoonlijk hebben ook de foto's van het prunus trekken lang op zich laten wachten! Zeker een aantal maanden geleden gingen we met de club het bos in om daar grote hoeveelheden prunus aan gort te helpen. Een vervelende klus, maar de gezelligheid hield het moraal hoog! Klik hier voor de foto's.
JCDoT.nl (19 december 2005):
Jazeker! Na een lange tijd discussieren over het wel of niet nemen van een .nl domein met de club, zijn we een maand geleden tot de conclusie gekomen dat het toch wel het beste zou zijn om dit gewoon te doen. Vandaar dat vandaag het domeinnaam http://www.jcdot.nl aangevraagd is!
Nog even wachten voor de de gehele administratieve molen uitgedraaid is, maar als het goed is moet dit nieuwe domein in het jaar 2006 online zijn! Iemand nog andere suggesties voor goede voornemens?
Foto's ( 6-12-2005)
:
Vandaag alvast het een en ander aan foto's op de site gezet, het is nog niet veel, maar je moet ergens beginnen. De KMW van 2004 en onze allereerste HEK zijn via het internet te bezichtigen. Hiernaast kan het certificaat voor het onverantwoord alcoholgebruik worden gedownload. Zometeen zet ik een aantal foto's van de Trophy 2004 er op. Nu zal je het hier nog even mee moeten doen.
Jaarclub D.o.T. weer online! (5 december 2005):
Welk Sinterklaas cadeau kan een D.o.T.-lid liever wensen dan dat onze prachtige jaarclub weer via het internet bereikbaar is?! Beter contact met onze leden in Amersfoort, Utrecht en natuurlijk onze thuisbasis, het Velpse. Na ruim 9 maanden is onze website weer in de lucht! Hier en daar moet natuurlijk nog wel wat geknutseld worden om alles weer optimaal te laten functioneren, maar dit alles zal zo spoedig mogelijk gebeuren! Op de meeste pagina's staat inmiddels informatie, dus iedereen kan alvast zijn hart luchten, maar er komt natuurlijk nog veel meer op. Nog even geduld dus en Jaarclub D.o.T. draait op internet weer op volle toeren!
De voorzitter
Nooit werden dene wegen vermeden,
die tot den geboorte van D.o.T. leden.
Het gross roept: niemendal,
dat dezen combinatie ontkiemen zal,
zonder daarbij den grooten daad,
vergiftigen, verstikken zal met verraad.
Den daad zijne beter bekend,
als zuipen in of op den tent,
den tent, het huys, den stoep, den kercke
alom zal den gethuige merken,
hoe veel, hoe laat, hoe ver wij zijn,
nimmer water bij deze wijn!
|
 |
